759 | Heerlen
Jáááárenlang kwam er hier niemand. U niet en ikzelf al helemáál niet. Nou ja, misschien 1 keer in de zoveel tijd, als ik ergens in Paradiso of TivoliVredenburg stond en met mede-concertgangers mijn hoofd aan het breken was over wanneer nu toch de laatste keer was dat we die-of-die band live hadden gezien. Dan bracht deze site even uitkomst, want in vroeger dagen hield ik dat hier allemaal netjes bij.
De enige die zich verder nog een beetje bekommerde om dit stoffige weblog was mijn hosting povider. Die vangt jaarlijks vrolijk een paar tientjes en de enige tegenprestatie die ze daarvoor hoeven te leveren is het sporadisch sturen van wat onderhoudsmail. Van het verkeer dat deze site genereert liggen ze performance-gewijs vermoedelijk niet wakker. Ik denk stiekem dat StationTenderness een plaatsje heeft gekregen in het bakje ‘aandoenlijke sites, want nog steeds niet omgevallen na jarenlange inactiviteit’.
Ik kreeg laatst een berichtje met de weinig inspirerende boodschap dat de php-versie ging verlopen. Een paar weken geleden werd de toon van die mailtjes ineens dreigender. Of ik wel wist dat de php-versie ging verlopen. Ja natuurlijk wist ik dat! Dat hadden ze me namelijk al een paar keer gemaild. Maar ik ben niet de beroerdste, dus om de vriendelijke techneutenafdeling van one.com tevreden te houden logde ik in en wilde ik de boel overzetten naar de meest recente versie van PHP. Dat eerste klinkt gemakkelijk, want probeer maar eens ergens in te loggen als je dat al jaren niet meer hebt gedaan. Alleen al het zoeken naar wáár en hóe ik moest inloggen kostte me even hoofdbrekens. Gelukkig heb ik een passwordmanager die me uit de brand hielp. Die onthoudt dus al jarenlang een bijzonder incourante usernaam/wachtwoordcombinatie en daarbij ook nog eens de locatie van waar die combinatie benodigd was.
De eigenlijke klus, de upgrade van PHP, klinkt ook heel ingenieus. En was ten tijde van de hoogtijdagen van dit blog waarschijnlijk een technische exercitie geweest van heb-ik-jou-daar. De vernuftigheid van content management systemen zoals Joomla en WordPress is inmiddels omgekeerd evenredig aan de populariteit ervan. In een tijd waarin alles zich op de social media platforms afspeelt en niemand meer omkijkt naar oubollige websites-met-een-blog, is het upgraden daarvan juist een zeer klein fluitje van een fractie van een cent geworden. Eenmaal ingelogd staarde een grote knop me pontificaal aan – alvast rood voor me opgelicht vanwege een schijnbare urgentie. Een voorzichtig klikje erop en voila: klaar. Het CMS in een handomdraai naar een stralend nieuwe versie gemigreerd. Op vergelijkbare wijze tilde ik de PHP-versie ook maar meteen naar de laatste en meest veilige incarnatie. In de jaren negentig/begin deze eeuw zou dit vermoedelijk een nachtje doorhalen hebben betekend, me ondertussen drukmakend om al die bezoekers (kuch) die in die offlinetijd de site niet konden bereiken. En nu, nu niemand zich meer erom bekommert, is het een kwestie van twee muisklikjes. De ironie. Ik klopte mijzelf trots op de schouders in de wetenschap dat StationTenderness weer voor een paar jaar verzekerd is van een verdere voortzetting van een al jaren durende sluimerend voortbestaan. Het kon 20 minuutjes duren voordat ’t een en ’t ander technisch doorgevoerd was. zei de portal. Ik besloot er niet op te wachten en ging op YouTube zoeken naar filmpjes van Angine de Poitrine.
Vervolgens sprong deze site weer maandenlang in de slaapstand. Tot we in Heerlen stonden te wachten op Marillion, drie weken geleden. Ik wist met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat we de band hier als eens eerder hadden gezien, kompaan Jan wist van toeten noch blazen. Lang leve deze site, want die gaf het onomstotelijke bewijs dat ik het bij het enige rechte eind had. Dát is de reden dat deze site nog steeds in de lucht is. Wetende dat die geruststellende achtervang van een slapend digitaal dagboek er is, een dagboek dat trouw op mij wacht als ik het héél af en toe nodig heb…